síðustu helgi fórum við sjonni prúðbúin og brosandi í hörpu til að líta á það sem að hönnunarmars hafði upp á að bjóða. sagan væri nú kannski ekki mjög merkileg ef ekki væri fyrir þær sakir að hönnunarmars var alls ekkert í gangi síðustu helgi, hátíðin var sett á fimmtudaginn var. eftir að hafa rambað um svæðið, klórað okkur í kollinum og áttað okkur á misskilningnum gengum við út úr galtómri hörpu og tókum kolaportsrúnt. dagurinn var því ekki alveg glataður. 

en hvað um það. þessa helgina fengum við annað tækifæri til þess að svala menningarþorsta okkar og gott betur en það. við tókum að sjálfsögðu annan hring í hörpu, nú með ögn fleira fólki en helgina áður. menningarlætin mögnuðust svo heldur betur þegar við fórum á klikkaða sýningu hjá viktoríu vinkonu minni, sáum annars árs einstaklingsverkefni hennar af sviðshöfundabraut. 
kirsuberið á toppnum var svo herdís frænka, en hún sýndi hluta af vörulínunni sinni í epal í skeifunni. ég mæli eindregið með því að þið skoðið fínu fínu hlutina sem hún hefur upp á að bjóða, en hægt er að skoða allt góssið á bimbi.is. hillurnar þykja mér sérstaklega fallegar, ég þarf bara aðeins að gera upp hug minn hvort ég ætla að vera með glæra eða hvíta í herberginu sem litla hjartað fær í framtíðinni. það er þó alveg ljóst að margföldunar- og stafrófsspjöldunum verður komið þar fyrir. 

annars er ég svona aðeins farin að láta hugann reika, hreiðurgerðinn komin af stað. hef ákveðið að vera með þema í herberginu og í ljósi þess að sú stutta verður fær líklega viðurnefnið prinsessan þá ákvað ég að skoða svolítið mublur og skraut eftir því. samt bara látlaust, bara eitthvað svona! myndi örugglega sleppa lampanum en annars finnst mér þetta bara fullkomið. 

letin nær stundum svo föstum tökum á mér að ég nenni varla að draga andann og því miður er svoleiðis letiský yfir mér þessa dagana. ástandið er svo slæmt að ég rétt ræð við að svara tölvupóstum, hvað þá meira. að taka upp skólabók og lesa aðeins er mjög fjarlæg hugsun. stór hluti letinnar er samt veðrinu að kenna, alveg dagsatt. mamma og pabbi ætluðu nefnilega að koma í heimsókn um helgina en sátu í staðin föst á akureyri, þannig að ég er eiginlega enn miður mín. svo er allt svona frekar grátt hér í höfuðborginni og það er nú ekki til að kæta neina fýlupúka eins og mig.

en hvað um það. ég ákvað að vaska upp fyrir ykkur kæru vinir og taka mynd af hinum helming opna rýmisins - eldhúsinu.

við flóki litli erum sérstaklega sæt á þessari mynd - en hún er sú eina sem er til af eldhúsi fyrir flutninga og málningavinnu. (nb. ég kem aldrei til með að skilja almennilega líkamsstöðuna sem hundurinn er í þarna). 

þetta er sá hluti íbúðarinnar sem að kemur til með að fá hve mesta andlitslyftinguna. eldhúsinnréttingin virðist kannski ágæt í fjarska, en hún er eiginlega langt frá því að vera ágæt. á þessari mynd má til dæmis sjá 3 mismunandi viðartegundir í henni en í henni leynist meira að segja ein til viðbótar. skáparnir eru furðulega staðsettir og hún er farin að láta verulega á sjá. þegar við höfum safnað pening þá verður henni því skipt út, gert er ráð fyrir að það gerist árið 2043. 

hér má svo sjá eldhúsið eftir flutninga. það mátti reyndar strax sjá mikinn mun eftir að súlan var máluð en það rétt glittir í hana lengst til vinstri á báðum myndum. það tók okkur tengdamömmu ekki nema svona 10 klst. og brjálæðislega marga lítra af málningu að sigra þennan appelsínugula skelfi.

fljótlega verður svo haldin keppni á sogaveginum, þar sem einu þátttakendur verðum við sjonni. planið er að teikna eldhúsið upp í tölvunni og leika sér svo í því að hanna og raða, ásamt því að fá upp áætlaðan kostnað. ég ætla að sjálfsögðu að hafa það að mínu markmiði að vera með svona tómt gat fyrir uppþvottavél. finnst það svo sjarmó.

sko. mér finnst bara allt í lagi að ég hafi borðað heilan pakka af toffypops kexi. ég borða ekkert bollur (nema berlínarbollur) og hef því ekki fengið mér neitt svoleiðis góðgæti. kexið var þannig bara skaðabætur, í rauninni. 

hvað!?

eitthvað var ég búin að lofa myndum. þið fáið þær bara smám saman, eftir því hvernig ástandið er á íbúðinni hverju sinni. hér má sjá stofuna, galtóma og drungalega í janúar. myndin er tekin úr eldhúsinu, en stofan og eldhúsið er bara eitt stórt rými. það er eitthvað sem okkur langar að breyta í framtíðinni, loka eldhúsinu aðeins af, þó ekki sé nema með eyju eða einhverju smáræði. en það er nú seinni tíma hausverkur. 

þessi mynd var svo tekin í fyrradag, í birtu, sem er svolítið svindl. þetta er smá eins og árangursmyndir af fitnessdufti, seinni myndin fegruð en akkúrat og nákvæmlega ekkert gert fyrir þá fyrri.

svo hefði ég náttúrulega átt að taka myndina frá sama sjónarhorni og þessi að ofan, en ég geri það bara með næsta rými. hér fáiði allavega að njósna smá. sjónvarpið er á veggnum nær mér (og sést því ekki) og þar á string hillan umrædda að hanga... þegar ég hef eignast hana... aha! 

svo sést það kannski ekki en suðurveggurinn er málaður í öðrum lit en restin. hann átti upphaflega að vera dekkri, en við fengum ekki litinn sem við vildum. þessi fór því á en ég geri ráð fyrir því að mála hann áður en langt um líður (langt er samt teygjanlegt hugtak).

þið afsakið myndgæðin. þið lifið. ég veit það.

svo á pabbi afmæli í dag. hann er líklega besti pabbi í heimi.

loks er allt að falla í ljúfa löð í rauða húsinu á sogaveginum.
hundurinn er í fyrsta lagi búinn að jafna sig. þegar á flutningum stóð fór hann í nokkurra daga hungurverkfall og upplifiði frekar áttavillt tímabil greyið. hann hefur nú náð áttum og farinn að haga sér í samræmi við greind og fyrri getu, sem sagt bara furðulega.
sjónvarpið er komið á vegginn, internetið er tengt og barnaherbergið er fullt af drasli. á það ekki annars að vera þannig, þó að barnið sé kannski ekki enn komið?
nú... eins og við var að búa þá vex bumban eftir því sem tíminn líður og barnið iðar sem aldrei fyrr. 

mynd máli mínu til stuðnings, 19 vikur og 23 vikur.

aftur að íbúðarmálum. mig sárvantar (langar. samt meira vantar. æ má maður!) hillur í stofuna. það eru enn nokkrir smáhlutir og bækur sem hafa ekki fengið viðeigandi stað og veggurinn sem ég hef í huga er frekar tómlegur og bjánalegur. fyrst langaði mig, eins og held ég bara allir á íslandi, í hansa hillur en ég bakkaði frá þeirri dellu jafnt og örugglega. í staðin langar mig í sting pocket hillur, sem fást til að mynda í epal. þær eru það fallegasta sem ég veit og hægt að velja sér lit og viðartegund, allt eftir smekk. eeeen (það er alltaf en) þær eru líka það dýrasta sem ég veit. draslinu sem er enn á vergangi hefur því verið troðið inn í barnaherbergi, að sjálfsögðu, og hvernig-get-ég-eignast-hillurnar missionið er í vinnslu. ég læt vita hvernig gengur. ég á um fimmhundruð krónur á kortinu mínu eins og stendur þannig að þetta gæti tekið smá tíma. verið þolinmóð, eins og ég, og njótiði þess að skoða myndir af þessum fallegu mublum á meðan.

þetta hillukerfi er sænskt, allt sænskt virðist vera fallegt, og er frá árinu 1949. það er vissulega smá hansa stíll á þeim, en mér finnst notalegt að geta valið viðinn. líkt og með hansa er svo hægt að bæta endalaust við og raða og púsla hingað og þangað. 

skref eitt í átt að hillukaupum, hætta að borða á sunnudögum?

þessi hundrað daga hamingjuherferð er falleg. ég held við höfum öll gott af því að skoða litlu hlutina í kringum okkur og vera ánægð og þakklát. ég nenni samt ekki fyrir mitt litla líf að taka þátt í henni og þess þá heldur að fylgjast með öllum hinum sem eru með. allar myndirnar á instagramminu mínu eru merktar #100happydays og það er strax orðið þreytt. samt er fólk bara búið með svona fimm daga. hjálpi mér. (fýlu lokið. má maður stundum vera fúll á móti. (ég er það reyndar mjög oft. en okei)).

ef ég væri með í þessu þá myndi ég afgreiða þetta á einu bretti. samkvæmt snjallsímaforritinu mínu eru 116 dagar í áætlaðan lendingardag barns. sumarsólstöður eru 21. júní (held ég). það þýðir að alla mína hundrað daga get ég tengt við hækkandi sól, meiri birtu og minna myrkur. #100happydays - done. 
það er ekkert eðlilegt hvað dagsbirtan gleður mig mikið.

við erum sem sagt ennþá netlaus, sem að þessu sinni skýrir fjarveru mína (og hin vanalega leti að sjálfsögðu). netleysi á sér tvær hliðar. það getur verið virkilega afslappandi og frelsandi að komast ekki á netið og eyða ekki endalausum tíma á facebook, mbl og youtube en að sama skapi getur það verið ólýsanlega heftandi og þreytandi. sérstaklega þegar 3g sambandið er af skornum skammti. (og þegar ástæðan liggur í tossaskap símafyrirtækisins og, að því er virðist, hugsunarleysi starfsmanna. í alvöru. ef að starfið þitt felst í að senda flutningsbeiðnir og þú færð meldingu um að sjonni og dagný hafi flutt frá A til B, hvernig dettur þér í hug að senda flutningsbeiðnina á A? ég skil ekki. er ekki frekar augljóst að við fluttum frá A til B, og netið þarf að koma á nýja staðinn?)

ég blótaði mjög mikið yfir þessu í gær og hélt því aðeins áfram í dag, en hef náð innri ró. eins og er. ég held samt að það sé aðallega af því að ég fékk mér þrist og kókómjólk áðan, sem er allra meina bót.

stutt lýsing af nýja hverfinu er þessi:
ótrúlegt en satt þá er þetta smá eins og að vera fluttur í sveitina. það er engin hávaði frá umferðinni, miklabrautin ómar úr fjarska en það er bara eins og lækjarniður. hér leika hundar lausum hala, sigurjóni og flóka til mikillar gleði. mér aftur á móti til mæðu. flóki hefur meira að segja eignast leikfélaga (ekki grín) því á hverjum morgni bíður hans hundur úti á tröppunum okkar. laus, að sjálfsögðu. þetta er svo fáranlega skrýtið. ég skil ekki af hverju það er svona mikið af lausum hundum hérna, og svona til að það komi skýrt fram þá eru eigendur hvergi sjáanlegir. þetta eru þó gæf dýr og gömul, með ól og þau fara alltaf heim eftir litla labbitúrinn sinn... en ég bara skil þetta ekki!
sjónvarpið er komið upp á vegg,  gardínur eru af skornum skammti og sigurjón nær að lokka mig fram úr með því að minna mig á gólfhitann. 

viljiði myndir?

okei, þetta er sem sagt staðan. ég er ekki dáin og ekki búin að gleyma þessu bloggi. ég er bara nýflutt og netlaus og allt í volæði! eða allavega nýflutt og netlaus. þetta með volæðið var bara lygi.
en þó svo ég sé ekki búin að gleyma blogginu þá virðist ég gleyma öllu öðru. hef alltaf haldið að sögurnar um pregnancy brain sé bara tómt rugl og mýta, en svo er ekki. ég hef víst lært það, erfiðu leiðina. tökum dæmi. í fyrradag fór ég í bónus, tók kortið mitt upp úr veskinu (sem ég skildi eftir úti í bíl) og verslaði. gott og blessað. fór heim, gekk frá vörunum og hljóp af stað í aðra sendiferð, í öðrum jakka. ástæðan fyrir því að ég fór heim á á milli var náttúrlega sú að ég gleymdi planinu mínu. gleymdi hvað ég var að gera. fattaði þegar ég var komin á bílastæðið á næsta áfangastað að veskið var enn heima. sem betur fer var stutt heim, svo þangað fór ég og greip veskið. aftur fer konan af stað, endar á bílastæðinu umrædda og fattar þá að kortið er alls ekkert í veskinu.
þið skiljið hvert ég er að fara með þetta, er það ekki? dagurinn fór sem sagt í smá hakk út af því að ég rúntaði bara fram og til baka til þess að ná í drasl sem ég gleymdi að taka með mér. ég kom engu í verk.
dagurinn í gær var svo ekkert skárri. ég fattaði undir vatnsbununni í world class að ég hafði gleymt handklæði heima. mæli ekkert sérstaklega með því að þurrka sér með klósettpappír.. þann dag gleymdi ég líka veskinu mínu (surprise) þannig að ég gat ekki keypt mér mat. svöng og útötuð í pappírskuski hélt ég því mína leið... leiðin lá því miður í borgarleikhúsið!

næsta mál á dagskrá er að kaupa mér lítið seðlaveski með bandi, sem ég get hengt um hálsinn á mér og leggja bílnum þar til heilinn fer að starfa eðlilega á ný. mér finnst ég hljóma eins og ógn fyrir samfélagið. en æ... fyrst þarf ég samt að fara eina ferð á sorpu… þið hin passið ykkur bara. ég er á hvítum yaris, rækilega merktum toyota akureyri (af augljósum ástæðum).