GLEÐILEGA HÁTÍÐ! 
óh, þetta jólafrí. 
þetta elskulega jólafrí. loksins mætti það í líf mitt (og líður reyndar allt of hratt fyrir minn smekk, en það er efni í annað dramakast). 

síðustu dagar hafa verið dásemd. ég gerði næstum því allt sem ég nefndi hér að neðan. keypti þær gjafir sem ég hafði ætlað mér, horfði á jólamyndina, lærði eitthvað af textunum fyrir jólatónleikana (eehh...), fékk mér jólakaffi og hef slakað fáranlega mikið á. það er mikilvægast! tærnar eru að mestu búnar að beinast upp í loft undanfarna daga. 
það sem ég aftur á móti trassaði í ár voru jólakortin. þið sem vanalega fáið frá mér kort verðið bara að láta gömlu kveðjurnar duga. þetta bara fór einhvern veginn alveg forgörðum í ár, eins ömurlegt og það nú er. kortin keypti ég (eða ég sendi sjonna út í búð), en þau eru enn óupptekin og tóm inni í skáp. afsakið hlé þar til á næsta ári bara. mér finnst það voðalega leiðinlegt, því jólakortin elska ég svo sannarlega. það er svo gaman að senda þau, og sérstaklega skemmtilegt að fá þau. það hefur alla tíð verið frekar mikil athöfn í minni fjölskyldu að opna og lesa öll kortin og ég vil halda í það eins lengi og mögulegt er. þess vegna þarf ég að taka mig á og senda sjálf. (halló áramótaheit).

því miður voru óvenju fáar myndir teknar í ár, eiginlega engar. það þarf líka að laga hið snarasta.
hér eru þó nokkrar.

við eyddum aðfangadagskvöldi (og jólakvöldi reyndar) með tengdafjölskyldunni minni, heima hjá birnu mágkonu. hér var því legið í leti þar til klukkan sló jól. ekkert stress, bara froðubað. 

sigurjón frændi að klifra upp vinsældarlistann hjá þessari litlu dömu. hann var með ís. hún sá það. hún mætti... og fékk ís.
niðurstaða: uppáhaldsfrændi forever, skjalfest. 

eina jólamyndin sem tekin var af okkur, kortér í háttatíma á aðfaranótt jóladags. eins og sjá má er ég alveg að lognast út af og sigurjón er að máta jólagjöfina sína með miðann upp úr hálsmálinu. þessi fer kannski bara í jólakortið sem ég sendi út á næsta ári. hugmynd...

tókum yndislegan göngutúr í rjómablíðu annan í jólum. mig langaði voða lítið inn.

þegar ég svo fer inn, þá er þetta stemningin. ég var búin með allt góða konfektið mitt á þessum tímapunkti, sem og laufabrauðið. en ég læt það nú ekki stoppa mig og borða bara það sem ég finn hvað og hverju með kaffinu mínu. 

að lokum er jólafrí nú ekki almennilegt jólafrí nema maður kaupi sér íbúð. eða, já. 

ég kannski sendi út kort á næsta ári, en ég get ekki lofað því að ég hafi efni á jólagjöfunum líka. íbúðarkaup eru ekki gefins krakkar. bara alls ekki.

aaahhh.
og enn er uppáhaldsparturinn af fríinu eftir. því eins mikið og ég hef lært að vingast við jólin (lengi vel áttum við ekki vel saman. það horfir þó allt til betri vegar) þá komast þau ekki í hálfkvisti við aðdáun mína á áramótunum. sprengjurnar, lyktin, allir listarnir og annálarnir. mér finnst fátt skemmtilegra en að gera upp árið sem er að líða, horfa á gamlar fréttir og velja besta þetta og versta hitt. 
ég þarf að gera mitt ár upp. ójá. stay tuned! kveðja, þessi áramótaspennta. 

nú sit ég með tárin í augunum, galtómt mjólkurglas og ofboðslega mikið af dísætum súkkulaðibitakökum í maganum og les jólafrís-statusa á facebook. allir í heiminum komnir í jólafrí, að því er virðist. fyrir utan vinnandi fólk reyndar... og mig (já og vissulega restina af bekknum. og þá nema sem eru kannski að fara í síðasta prófið sitt á morgun. og örugglega grunnskólabörn... æj vá, má maður fá að vera dramatískur í friði og vera kannski ekki með allar staðreyndir 100% réttar). 

allavega. allir farnir í frí nema ég! aumingja ég.

mig langar að vera í jólafríi. ég á eftir að kaupa gjafir og skrifa á kort. ég á eftir að baka (aftur - búin með skammt númer 1) og ég á eftir að henda mér upp í sófa og slaka fokkíng á! ég á eftir að horfa á jólamyndina, þessa sem við höfum horft á frá því að ég var ótalandi og slefandi. eða svona næstum því. ég var kannski fimm eða eitthvað þegar þetta varð að jólamynd fjölskyldunnar. ég á líka eftir að hella upp á jólakaffi og læra alla textana fyrir tónleikana sem eru á morgun. einmitt, á morgun!

spurning um að forgansraða. 
a) læra textana fyrir morgundaginn
b) gera verkefni sem ég á að skila á miðvikudaginn
c) lesa yfir verkefni sem á að skila á föstudaginn
d) gera myndband, sem á líka að skila á föstudaginn
e) fara í jólafrí og gera allt sem ég taldi upp hér að ofan.

okei, enginn tími til að skrifa!

nei sko, nú þarf eitthvað að gerast áður en blogspot hreinlega hendir þessari síðu.

plís ekki vera búin að gleyma mér krakkar. eða hætta að trúa á mig, eins og jólasveininn. ég er alveg hérna ennþá, hef bara forgangsraðað illa!

starfsþjálfuninni er sem sagt lokið og hið hefðbundna skólalíf (dæs) tekið við. 
ástæða fjarveru minnar hér er sú að það hefur verið töluvert mikið um að vera hjá fraukunni, bæði í skólanum sem og öðru. nóvemberlota skólans var svolítið strembin, mikill lestur og margt sem þurfti að leggja á minnið. því hafa internet skrif fengið að lúta lægra haldi. þar að auki hef ég varla gert annað en að vera á kóræfingum. fyrir um hálfum mánuði héldum við kötlur vetrartónleika sem fóru fram í fríkirkjunni í reykjavík. undanfari þeirra voru endalausar æfingar, alltaf og alla daga. tónleikarnir gengu svo glimrandi og það voru glaðar kötlur sem fögnuðu á bast fyrir rúmri viku síðan. en við sláum ekki slöku við alveg strax því að næst á dagkrá eru jólatónleikar! 17. desember troðum við upp ásamt karlakór kaffibarsins og syngjum ykkur inn í jólin. um er að ræða styrktartónleika og ég hvet ykkur þess vegna til þess að mæta. kanniði málið hér!

sé ykkur þar!

skólalaust líf er algjörlega vanmetið fyrirbæri. 
kostirnir sem fylgja því að vera í námi eru vissulega margir, en þegar leiðinn gerir vart við sig þá hverfa þeir eins og dögg fyrir sólu. slíkur leiði á það svo sannarlega til að mæta á svæðið, sérstaklega þegar kona hefur lokið grunnskóla, menntaskóla, tekið 5 ár í bachelor nám og veður svo beint í master. það eru rosalega mörg skólaár og nokkur ansi þung (sérstaklega þau sem voru á dönsku). 
nú, þegar ég stend í miðri starfsþjálfun, þá svífa ekki yfir mér alls konar verkefni og endalaust lesefni. ég læri með því að horfa, gera og prófa og þegar vinnudegi líkur þá hef ég tíma og næði til þess að melta það sem dagurinn gaf mér. svo fæ ég líka bestu gjöf í heimi - helgarfrí. ég sit ekki og les á meðan mér finnst allir í heiminum vera að gera eitthvað fáranlega skemmtilegt. 

aaahh... bara tvær og hálf önn eftir og þá verð ég stanslaust í helgarfríi!

þessi dagur var vel nýttur. upp úr hádegi fórum við sjonni í bíltúr sem innihélt stopp í þorlákshöfn, á eyrarbakka og stokkseyri, sundsvaml í hveragerði og dásamlegt kaffihúsarmal með móðurbróður og spúsu, auk ömmu og afa.  
engar áhyggjur, hakúnamatata. 

en fyrst ég er byrjuð. einhver sem gæti hugsað sér að skrifa mastersritgerðina mína?

sigurjóni til mikillar (!) mæðu hef ég sérstaklega gaman af því að raula, gaula og syngja... bæði frumsamið efni, misgott vissulega - ég tek það alveg á mig, en líka bara með öllu sem ég heyri. öllu! og þá skiptir engu hvort ég kann textann eða ekki, ég bara syng með... og það hátt. 
mæðu mannsins er hægt að rekja beint til hæfileika minna, því þó svo að ég sé sígalandi þá þýðir það ekki að ég geri það vel. ég held alveg lagi, en þar getum við líka sett punktinn. engar dúllur eða flottheit. það má því segja að við höfum bæði unnið í gleðilottóinu þegar ég rambaði inn á æfingu hjá besta kvennakór í heimi (takk helga!). það er sérstök lukka fólgin í því að á þeim tíma voru inntökupróf ekki hluti af prógramminu, ef þið skiljið hvað ég er að faaara (plís ekki reka mig!). þarna fæ ég, einu sinni í viku og stundum meira að segja oftar, að losa um alla söngþörf og sigurjón er að sama skapi frelsinu feginn. laus við varginn og eyrun fá frið. (hann er djóklaust með heyrnaskaða, blessaður anginn, en hvort það tengist mér á einhvern hátt skal ósagt látið). 

síðustu helgina í september héldum við stöllur í æfingabúðir. sungum í hundrað tíma eftir að hafa hitað upp með jógaæfingum, héldum kvöldvöku og partý, dúlluðumst í haustsólinni og gistum eina nótt. það er ekki hægt að hugsa sér betri félagsskap! 

jógaupphitun í sólinni.

lögðum undir okkur hlíðadalsskóla og fengum hunda í kaupbæti. 

besti.partýleikur.ever! segi ekki meir.

ég er kannski hlutdræg, veit það ekki, en ég mæli eindregið með því að þið líkið við okkur á facebook og fylgist með tónleikahaldi. 

status: ég er búin að hjóla oftar í skólann þessa önn en ég gerði allt BA námið mitt. ástæðan er með öllu óljós en lungu og læri mótmæla stöðugt. hjólatúrinn tekur á og því mæti ég oftast móð og másandi með sveitt enni og efri vör, blessi fólkið í bekknum mínum. við erum hátt í 40 í skólastofu sem er álíka stór og meðal bítibúr, þannig að við sitjum öxl við öxl og nefbroddurinn rekst í hnakkann á næsta manni. nú hefur þó verið gert örlítið hlé á þessu ástandi því næstu fimm vikurnar verð í starfsnámi á landspítalanum. fæ hvítan slopp og kort og allt! 

annars er það helst að frétta að hundurinn er enn heimskur og ég hef ekki enn náð að klára prjónaverkefnið mitt. er þó búin að gera báðar ermarnar og sauma þær saman en þær bara passa ekki í ermagötin á búknum. hvernig í helvítinu gerist það!? þetta verður bara að vera vesti, ég er að segja ykkur það!
svo er meistaramánuðurinn byrjaður og ég sýni honum alveg jafn mikið skilningsleysi og í fyrra. jafnvel meira, því að nú er fólk að setja enn meira um markmiðin sín á facebook, myndir af skráningu og alls konar leiðinlegu stöffi. þetta er alveg gott og blessað en þarf í alvöru að tala svona mikið um það að fólk ætli í 30 daga að vera aðeins aktívara og duglegra við að drekka vatn í staðin fyrir bjór? þetta eru 30 dagar krakkar!

æj okei. ég er fúl á móti, sorrý.
það má... einu sinni í mánuði. sérstaklega í meistaramánuði. 

aaa... allt í einu tengdi ég þetta! það er markmiðið mitt, að vera meistaralega fúl í tæpa viku í október. hehö.

það eru náttúrlega allir komnir með leið á þessu útilegubloggi frá því fyrir löngu. líka þeir sem hafa ekki lesið það! 

jæja. ekki nóg með það að ég sé komin heim úr útilegunni heldur er haustið sem ég talaði um hér síðast eiginlega bara búið og veturinn kominn á fullt, það er frostlykt í loftinu á morgnana og kuldinn er farin að narta í kinnar. í skólanum hef ég lokið við fimm hefðbundna kennsludaga og er strax komin svo langt á eftir í lesefninu að ég hef íhugað það alvarlega að segja bara upp störfum. eða þið vitið, hætta í skólanum. mér fallast hreinlega hendur! í mastersnámi er ekkert sem heitir mjúkleg byrjun - fólk er bara hent út í sjóinn. (ég er ekki dramatísk).

en það sem er þó öllu merkilegra en haugur af ólesnum fróðleik eru nýjustu kaup mín og skuldbinding. þegar maður verður vitni af óléttri vinkonu sinni fara í spinning oft í viku, alveg þar til hún ákveður að eiga barnið (án alls djóks) (lína, sæl) þá getur maður ekkert annað gert en að fá bilað samviskubit yfir rassafarinu í sófanum og hauglötum hjartsláttnum. í einhverju kastinu rauk ég því út í world class og keypti mér áskrift. sú áskrift gildir einmitt í jafn langan tíma og heil meðganga varir. ég kenni línu líka um það. gat ég ekki bara keypt mér mánaðarkort, nú eða hreinlega vikupassa svona til að byrja með. þurfti ég í alvöru að kaupa mér kort sem gildir í níu mánuði!?

ég kem til með að láta ykkur vita þegar ég þarf að selja þetta kort mitt aftur. það fer ódýrt!