einhver sérstök ástæða fyrir því að ég á ekki þessa peysu haldiði?
væri samt brilliant ef ég myndi finna hana í svörtu. og svo enn meiri snilld ef ég gæti fengið svona slaufu fyrir flóka. hann á jú afmæli í kringum jól!

uppfærsla:
SLAUFAN ER FUNDIN!

hæ!
það er alveg tryllt að gera þessa dagana, svona eins og nóvember sæmir. áður en önnin byrjaði settist ég niður með sjálfri mér (eða nei, ég hugsaði þetta bara á meðan ég labbaði... en allavega) og ákvað að þetta misseri yrði ekki eins og öööll hin. þennan vetur ætlaði ég að vera toppnámsmaður og svitna dugnaði. þess vegna ætlaði ég sko að:
- læra á föstum tímum, alla daga, lengur ef ég var ekki að fara að vinna.
- mæta lesin á fyrirlestra, alltaf. 
- uuu... mæta í tíma, alltaf.
- sleppa því að vera í tímaþröng með verkefni og skila tíu mínútur í miðnætti, alltaf. 

að sjálfsögðu hefur ekkert af þessu staðist, nema þetta með mætinguna. (klapp á mitt bak frá mér). svo tók ég einhvern veginn ekki inn í formúluna, þegar ég átti þetta samtal við sjálfan mig í september, að 50% vinna er alveg frekar mikið með svona mörgum einingum. ég gæti ekki mætið lesin og verið með fasta námsklukkutíma í sólahringnum þó það væri milljón í boði (ó þetta minnir mig á að nú ætla ég að kaupa lottó!).

en staðan er að skána. ég er búin að skila verkefnum vikunnar og langt komin með annað. ég er búin að opna leslistann fyrir einn áfangann og sjá hvað það er sem ég á eftir að gera (!) (hefði hugsanlega ekki átt að gera það á annars ágætum föstudegi).
og síðast, en ekki síst, er ég búin að sækja um BA skrif. 5 ára grunnnámi mínu (sem er samt bara 3) fer senn að ljúka. og nei, þetta eru ekki ýkjur og nei ég er ekki að læra lækninn. ég bara byrjaði að læra í danmörku, fyrir mörgum árum. flutti svo heim og þurfti að taka pásu í 2 ár af því að kæró var að klára námið sitt úti og annirnar milli landa sköruðust og alls konar sjitt. og svo fékk ég bara 68 einingar metnar, af 120 sem ég var þegar búin með. samasem, 3 ára nám varð að milljón.

og það er að klárast! (eða sko, í júní á næsta ári).

ó hvað það er gott að eiga góða tónlist til þess að hlusta á þegar það dimmir orðið svona snemma og yfir manni hanga endalaus verkefni og ritgerðir. 
ásgeir trausti gerði náttúrlega allt tryllt þegar hann gaf út plötuna sína um daginn, skiljanlega. ég hlusta mikið á hann þegar ég er að bugast og langar að gráta aðeins (djóklaust þá græt ég voða mikið þegar ég er að skólabugast og set svona hugljúfa og rólega tónlist á. græt smá og svo er ég bara góð og get farið aftur að læra. there, i said it! svona hefur þetta alltaf verið, alla mína skólagöngu. oh ég er svo hörð af mér!).

tónlistin hans minnir mig á svo margt. hann hefur aldrei farið leynt með það sjálfur að bon iver er í miklu uppáhaldi hjá honum og innblásturinn er greinilegur. ég heyri það sérstaklega í lagi númer 5 - hljóða nótt. það er líka mjög gott grátlag ef út í það er farið. 
nokkur stef minna mig á sigur rós og rafhljóðin í hærra og að grafa sig í fönn eru svipuð þeim sem má heyra í eldgömlum hjaltalínlögum.

en fyrst og fremst er hann náttúrlega bara hann sjálfur og á algjörlega skilið alla þá athygli sem hann hefur fengið undanfarið. þvílíkur talent sem þessi strákur er! svo er plötuhulstrið líka fínt.

þetta er uppáhaldið mitt, án efa!

meistaramánuður er einhvern veginn ekki minn tebolli. bæði finnst mér nafnið fremur hallærislegt og þar að auki þykja mér markmið þátttakenda flest öll eins. það virðist því ekki þurfa frumlegheit og sjálfstæða hugsun til þess að fá titilinn meistari, ef allt er sem sýnist. það sem ég sé hvað mest af eru plön um að vakna fyrr, drekka minna (og jafnvel ekkert) áfengi og hreyfa sig meira. fyrir mér hljómar þetta nú bara eins og eitt stórt samviskubit sem fólki finnst það þurfa að saxa aðeins á. (svo held ég að þetta geri október bara leiðinlegri... og alla þreytta). 

ég ætla þó ekki alveg að henda þessu í flórinn (ó! þetta er nýr málsháttur sem ég bjó til rétt í þessu) og bæta því við að sum markmiðanna sem ég hef séð eru bara frekar flott. breytir því ekki að mér finnst þau bara eiga að tilheyra öllu árinu en ekki bara 1 mánuði af 12, en ég tek viljann fyrir verkið. til dæmis finnst mér bara fallegt þegar fólk setur sér það sem markmið að hringja oftar í ömmu sína og afa, vera jákvæðari eða duglegri að sýna vinum sínum hvað þeir eru manni dýrmætir. það er alveg kúl! ég er alveg að reyna að taka svona ákvarðanir líka, þó svo að ég nenni ekki að flokka það sérstaklega sem markmið októbermánaðar. 

þið fattið hvað ég er að fara, er það ekki..?

en nú ætla ég að koma með hugmynd fyrir alla, hvort sem að þeir eru að taka þátt í meistaraverkum næstu daga eða ekki.
mér finnst að allir ættu að taka þetta til sín og hafa sem hluta af komandi dögum. pæla aðeins, glugga og skoða til þess að vera tilbúin þann 20. október. 

og ef þú ert að hugsa núna að þú vitir ekkert um þetta og þetta komið þér ekki við, hættu því þá. þetta kemur þér við og það er auðvelt að kynna sér um hvað málið snýst!
þetta er stjórnarskráin - hún kemur öllum við.
að lokum. góðan október, meistarar sem og aðrir! 

þrátt fyrir að eiga bestu fjölskyldu í heiminum og gommu af yndislegum vinum, þá finnst mér svo gott að vera ein og í friði að þið trúið því ekki.
ég tek reyndar svolítið dramatísk tímabil hvað þetta snertir og kannski ögn róttækari en meðaljóninn, en þá daga nenni ég engu, ekki einu sinni kaffihúsi og köku. þegar ég er í þeim gírnum þá vil ég bara frið, ullarsokka og bók og allt ónæði fer bara hreinlega í taugarnar á mér. sama hver á í hlut og hvað afþreyingin sem boðið er uppá inniheldur... ég er bara fúl á móti og nenni varla að svara viðkomandi!
mér finnst þetta reyndar pínulítið leiðinlegt, þá aðallega fyrir þá sem að lenda í því að reyna að draga mig út á meðan ég læt svona, en ég vil heldur ekki breyta þessu. einveran fer mér voðalega vel. fólk er líka farið að læra svolítið inn á þetta.
en eftir því sem tækninni fleygir fram þá er alltaf auðveldara og auðveldara að koma sér í samband við fólk og finna út hvar það er hverju sinni. þetta gjörsamlega fríkar mig út og ég finn að nútíminn tekur ekkert tillit til þessarar persónuleikaröskunar minnar. eins mikið og ég elska snjallsímann minn þá fer hann líka í taugarnar á mér. hann gerir það að verkum að það er alltaf hægt að ná á mér. hringja - sms - email - facebook... þetta er allt í tækinu sem er alltaf í vasanum mínum! dropinn sem fyllti mælinn kom svo í fyrradag þegar ég setti upp nýtt kerfi í honum. með þessu nýja kerfi kom forrit sem heitir „find my friends“ og það gerir akkúrat það sem nafnið gefur til kynna. þú einfaldlega skráir þig og þá er bara hægt að finna hvar þú ert, hvenær sem er! (það er kannski ástæðulaust að taka það fram, en ég skráði mig ekki!).

ég hef því hugsað mér að taka upp gömlu símavenjur mínar, pre iphone. það felst einfaldlega í því að vera ekki alltaf með símann á mér og jafnvel hafa hann á silent þegar ég nenni ekki að fá meldingu um leið og ég fæ einhvers konar skilaboð. ég bara kíki á símann þegar ég nenni að sjá þær.

þetta, kæru vinir, var update fyrir ykkur. ekki láta ykkur bregða ef ég svara ekki strax - ég hreinlega nenni því ekki. 

það er þrennt sem ég vil tala um.
1) hvaða vespuæði er að eiga sér stað hér á landi íss og elda?! þetta er algjör fásinna og mér finnst mjög gáleysislega farið með þetta mál (og þá á ég við hvað foreldrar virðast bara rjúka út í búð til þess að kaupa vespu fyrir baby). ástandi er farið að minna mig á danmörku, þegar við bjuggum í gettóinu. þar var ekkert ungmenni töff nema eiga vespu og einn góðan hníf! þið getið rétt ímyndað ykkur sturlunina sem stundur var þar í gangi. 

mér finnst þetta vespurugl sem sagt gjörsamlega ó.þ.o.l.a.n.d.i!
þær vespur sem ekki fara hraðar en 25 km/klst eru í raun flokkuð sem reiðhjól - ekkert aldurstakmark er á þær og má bara keyra þær á göngu- og hjólastígum en ekki á götunni (það ég best veit). 
af hverju ekki að gefa krakkanum bara hjól?! hafa þau ekki bara gott af hreyfingunni?

ég veit ekki hversu oft ég hef næstum því verið keyrð niður af brjáluðum og hormónatjúlluðum unglingum þegar ég og flóki erum á okkar daglegu morgungöngu. 
oftar en ekki eru þau mörg saman og við vitum það öll að lítið mál er að dútla við gripinn þannig að hann fari hraðar en 25 km/klst.
GEEZ LOUISE!

2) ykkur er óhætt að lesa áfram. mér er runnin reiðin og þessi liður er mun skemmtilegri en þessi fyrsti. ég fann nefnilega aðra nýja seríu til að horfa á og hún er enn betri en ben&kate. þessi heitir the new normal og er brilliant! 

3) í dag skutlaði ég svo litlunni á vit ævintýranna. hún er að fara til LA, þar sem hún kemur til með að dvelja fram að jólum. ég reyndi hvað ég gat að halda kúlinu og klappa henni bara á kollinn. pínu erfitt þar sem litlan stóð bara stjörf með tár í augunum og rauðar kinnar og ég að drepast úr afbrýðissemi.
mikið sem ég hlakka til að fá myndir og sögur og skyperúnt. og vonandi mynd af kardashian systrum. (djók. samt ekki).

engar áhyggjur - skólarútínan er alveg komin í lag. 
þetta get ég sagt með 100% vissu af því að sjónvarpið er farið að spila meiri sess í lífi mínu en það ætti að gera og er það meðvituð ákvörðun sem ég tek til þess að eyða sem minnstum tíma í lærdóm. basic!

í dag horfði ég á fyrsta þáttinn af þessari nýju seríu og varð ekki fyrir vonbrigðum. ben&kate og eitt stykki sjúklega krúttlegt barn í veseni og látum. mæli með því að þið skoðið þetta.

svo ég læri nú örugglega lítið á morgun líka þá er ég að fara í smá bæjarsnatt. aðalverkefnið er að ná í jón í lit. það er þessi fína síðbúna afmælisgjöf (ég er ömurleg kærasta og skilaði gjöfinni (helmingnum) frá sjonna og fékk mér svona í staðin) sem fer beint á myndaveginn. voða voða fínt.